Աբայ Կունանբաև (ղազախերեն՝ Абай Құнанбайұлы, օգոստոսի 10, 1845, գյուղ Կարաուլ, Ռուսական կայսրություն — հուլիսի 6, 1904, Կարաուլ), ղազախ լուսավորիչ-բանաստեղծ, ղազախական գրականության հիմնադիրը։

Աբայ Կունանբաև

ՔաղվածքներԽմբագրել

  • Մարդկանցից վատթարագույնն առանց ձգտումների մարդն է[1]
  • Այն մարդը, որը վեճի մեջ հաղթել է հարյուրավոր մադրկանց և նրանց շեղել է ճիշտ ճամփից, անսահմանորեն ցածր է այն մարդուց, որը դեպի ճշմարտության ճանապարհն է ուղղել մեկ մարդու[2]։
  • Այն համեստությունը, որը գալիս է թուլությունից, արժանիք չէ[3]։
  • Ով աշխատում է միայն իր համար, նմանվում է անասունի, որը փորն է լիքը լցնում։ Արժանավորն աշխատում է մարդկության համար[4]։
  • Թեթևամիտ ջահելությունը դժբախտություն է[5]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Բանականության սիմֆոնիա, Վ. Լ. Վորոնցով, Երևան 1981, 752 էջ, էջ 161:
  2. Բանականության սիմֆոնիա, էջ 287:
  3. Բանականության սիմֆոնիա, էջ 424:
  4. Բանականության սիմֆոնիա, էջ 616:
  5. Բանականության սիմֆոնիա, էջ 688:


Կարդացե՛ք Աբայ Կունանբաև հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: