«Կնուտ Համսուն»–ի խմբագրումների տարբերություն

Ավելացվել է 31 բայտ ,  2 տարի առաջ
*Մեծ բանաստեղծն այն [[մարդ]]ն է, ով իրեն չի խոստովանել, ով հիրավի չի կորցրել իր ամոթը: Ուրիշների [[կյանք]]ում լինում են պահեր, երբ մենակ մնալիս ամոթից կարմրում են, սակայն մեծ բանաստեղծների դեպքում երբեք այդպիսի բան չի լինում:
*«Կյանքը հրեշների դեմ մղվող [[պայքար]] է [[Սիրտ|սրտի]] և ուղեղի խորխորատներում»:
*Մեծ մարդիկ են [[աշխարհ]]իաշխարհի բեռը շալակած տանում:
*Ի՞նչ օգուտ ամբոխին ոտքի հանելուց, երբ քեզ այնուամենայնիվ խաչ պիտի բարձրացնեն: Կարելի է ամբոխն այնքան ստվարաթիվ դարձնել, որ կարողանա իր սուր ճանկերով մի պատառ [[իշխանություն]] փախցնել, կարելի է նրա ձեռքը անասուն մաշկելու դանակ տալ ու պատվիրել խոցել ու խոշխոշել, և կարելի է նրան էշերի երամակի պես առաջ քշել ու քվերակության միջոցով [[հաղթանակ]] տոնել, սակայն հաղթություն տանել, հիմնավորապես հոգևոր հաղթության հասնել, աշխարհը[[աշխարհ]]ը մազաչափ անգամ առաջ տանել, ո՛չ, չի՛ կարող ամբոխն այդ բանն անել չի՛ կարող:
*Մեծ մարդիկ զրույցի[[զրույց]]ի համար սքանչելի թեմա են, սակայն իշխանավորները, իշխանավոր մարդիկ, պարոնները, աշխարհի շալակը ելածները պիտի լարեն իրենց [[հիշողություն]]ը և գիտենան, թե մենք ում ենք անվանում մեծ մարդ: Ուրեմն՝ մեծ մարդիկ ամբոխի թիկունքին կանգնած մխիթարանք են, որոնց փառաբանում են փաստաբանը, ուսուցչուհին, լրագրողն ու կայսրը:
* Մեծը նա չէ, ով ընդունակ է հեղաշրջումների, թեև և՛ հիմա, և՛ միշտ նրանք են, որ մեծ աղմուկ են բարձրացնում աշխարհում: Ավելի մեծ է նա, ով մեր էությանն ավելի մեծ իմաստ, ավելի շատ դրական լիցք է հաղորդում:
*Կան իրեր, որոնց մարդ մի տեսակ [[սեր|սիրում]] է ու չի կարողանում բաժանվել, իրեր, որոնց ներկայությանը վարժվում ես կյանքիդ ընթացքում և որոնք ժառանգություն ես ստացել ծնողներիցդ կամ էլ նրանց նախնիներից:
*Խոսքն[[Խոսք]]ն էլ պետք է մի քիչ չափ ու սահման ունենա, անգամ տղամարդկանց շրջապատում:
*Ողորմություն տալիս են այն մարդիկ, ովքեր չեն կարող չտալ, որովհետև դրանից նրանք հոգեկան բավականություն են ստանում: Նրանք բարությունից չէ, որ տալիս են, այլ՝ բնազդաբար, իրենց անձնական հաճույքի համար, որոշ մարդիկ այդպիսին են:
*Առատաձեռն մարդկանց մասին հիացմունքով են խոսում:
*Ժլատ և ագահ մարդիկ իսկապես զոհողություն են անում, երբ որևէ բան են տալիս, այդպիսի մարդիկ ավելի են արժանի հարգանքի[[հարգանք]]ի, քան այնպիսի մարդիկ, ովքեր մի կրոն են շպրտում հանուն իրենց բավականության:
*Գլխավորն այն չէ, թե մարդ ինչի է հավատում[[հավատ]]ում, այլ՝ ինչպես է հավատում...
*Նա, ով ցանկանում է ապստամբել, [[իրավունք]] չունի դառնալ գրական ցուցադրանքի մի չնչին առարկա, այլ կենսունակ, գործունյա մի մարդ կյանքի հորձանուտում:
 
== Աղբյուրներ ==