«Իմ հապալասե գիշերներ»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
→‎Մեջբերումներ: clean up, փոխարինվեց: → (9)
չ (clean up, փոխարինվեց: : → ։ (51) oգտվելով ԱՎԲ)
չ (→‎Մեջբերումներ: clean up, փոխարինվեց: → (9))
== Մեջբերումներ ==
 
* Մարդիկ փախչում են [[Սեր|սիրուց]], որովհետև վախենում են մերժված լինելուց։
* — Ինչու՞ ես պահում բանալիները։<br />— Որովհետև եթե ես դրանք դեն նետեմ, դռները, որոնց դրանք համապատասխանում են, այլևս երբեք չեն բացվի, իսկ դա ես չէ, որ պետք է որոշեմ։ <br />— Կարող է պատահել, որ եթե նույնիսկ համապատասխանեն դռանը, դու, միևնույնն է, չես կարող այն բացել։<br />— Կամ էլ դռան ետևում լիովին այլ մարդ կգտնվի։
* — Իսկ ի՞նչ է պատահել նրա հետ։ <br /> — Կյանք է պատահել, ժամանակ է պատահել… Ինչպես հաճախ պատահում է։<br /> — Միգուցե պարզապես հենց այդ մարդը չէ՞։<br /> — Միգուցե պարզապես հենց այդ զգացմունքնե՞րը չեն։
* — Դու ասացիր սևահե՞ր, հասակն էլ մոտավորապես 1,80։ Մսային ռուլեթը, սթեյքը և առավել ևս՝ ձկնային ֆիլեն այդ նկարագրությանը չեն համապատասխանում։
* — Ինչպե՞ս հրաժեշտ տալ մի մարդու, առանց որի չես կարող պատկերացնել կյանքդ։ Ես հրաժեշտ չտվեցի։ Ես ոչինչ չասացի։ Գիշերվա ավարտին ես ընտրեցի ամենաերկար ուղին, որպեսզի անցնեի ճանապարհը։
* — Նամա՞կ ես գրում ընկերոջդ։<br />— Ո՜չ, պարզապես ծանոթիս։<br />— Ավելի հեշտ չէ՞ զանգելը։<br />— Նամակում երբեմն հաջողվում է ավելին ասել։
* — Երբեմն ավելի լավ է ոչինչ չիմանալ։ Լինում է այնպես, որ ոչ մի պատճառ չկա։ <br /> — Ամեն բան իր պատճառն ունի։<br /> — Ահա քաղցրավենիքը։ Գիշերը ողջ չիզքեյքը և խնձորի կարկանդակները վերացվում են։ Դեղձի տորթից և շոկոլադային մուսից գրեթե ոչինչ չի մնացել։ Բայց հապալասե կարկանդակը միշտ մնում է այնպես, ինչպես պատրաստվել էր։<br /> — Իսկ ի՞նչը այն չէ հապալասե կարկանդակի հետ։<br /> — Հապալասե կարկանդակի հետ ամեն բան կարգին է։ Այն ուղղակի չեն գնում, այդքան բան։ Այն ոչնչում մեղավոր չէ, պարզապես այն ոչ ոք չի ուզում։
* Մենք հեռանում ենք, և մեզնից մնում են միայն օտար հիշողությունները։
* Ինչպիսի՞ն դու ինձ հիշեցիր. աղջիկ, որը սիրում է հապալասե կարկանդա՞կ, թե՞ կոտրված սրտով աղջիկ։
* Որոշ մարդիկ մեզ համար պարզապես հայելի են, նրանք շրջապատում են մեզ և թույլ են տալիս հասկանալ, թե ով ենք մենք։ Յուրաքանչյուր արտացոլանք համեմատում է մեզ ինքներս մեզ հետ, Էլիզաբեթ։
* — Դու տարօրինակ կերպով ես ինձ նայում։ <br />— Դու փոքր-ինչ ուրիշ ես դարձել… Կամ էլ ես եմ փոխվել։
* Վերջիվերջո, դժվար չէ անցնել փողոցը։ Գլխավորը ով է սպասում քեզ հակառակ կողմում։
* Հետո դրանք հասան մի ռուս աղջկա, որը բանալիներ էր հավաքում և հիանում էր մայրամուտներով։ Ցավոք, մայրամուտներն այլևս նրան դուր չէին գալիս, և նրանք լուծվեցին դրանցից մեկի ժամանակ։
* Եթե ես ինձ համար սովորություն ընտրեի, ես կընտրեի հապալասե կարկանդակները։
* Այսօր ես սովորել չվստահել մարդկանց։ Փառք Աստծո, դա ինձ մոտ չի ստացվում։
* Վստահի՛ր մարդկանց, բայց հաշվիր խաղաքարտերը։ Գիտե՞ս դա ինչ է նշանակում։ Ոչ ոքի մի՛ վստահիր։
* Ես 17 տարեկան էի, երբ նա ինձ կանգնեցրեց ղեկի մոտ։ Ես հարբած էի։ «Դուք խմա՞ծ եք, միսս» — և ես նրան ժպտացի։ Ով գիտեր, որ դրանից հետո մենք կամուսնանանք։