Բացել գլխավոր ցանկը
Ջիվանին

Ջիվանի կամ Սերոբ Ստեփանի Լևոնյան (18461909), հայ աշուղ և բանաստեղծ։

ՔաղվածքներԽմբագրել

  • Այնպես մեռիր, մահդ մարդկանց օգուտ տա։ Առանց հետքի թողնել ու կորչելը լավ չէ[1]։

Քաղվածքներ Ջիվանու մասինԽմբագրել

  • Ես խեղճ ու կրակ աշուղ Հովհաննես,
Քեզ ի՞նչ արժանի մի բան ունեմ ես,
Ի՛նչ էլ որ լինեմ, անփորձ մանկան պես
Քո աշակերտն եմ, ո՞ւր ես, Ջիվանի[2]։
Հովհաննես Հովհաննիսյան
  • Ես պարծանք եմ համարում ինձ, որ Ջիվանուն հայր ասելու պատիվ ունիմ... Ես փոքր ժամանակիցս կարդացել եմ Ջիվանին, սիրել, ոգևորվել և փաստ է, որ Ջիվանու շնորհիվ ես բանաստեղծ եմ. Ջիվանուն եմ առաջին անգամ նմանվել. Ջիվանին է տվել ինձ առաջին բանաստեղծական զարկը...[3]
Հովհաննես Հովհաննիսյան
  • Աննըման ծընունդ ես, ազնիվ, գեղեցիկ... «որդեգրված» արաբկիրցիներու կողմե, հարսանիքներու և խրախճանքներու ընթացքին կ՚երգեին ու կը պարեին մեծ եռանդով[4]։
Անդրանիկ Փոլատյան

ԱղբյուրներԽմբագրել

  1. Փառանձեմ Վարդունի, ed (1974). Մտերիմ Խոսքեր. «Հայաստան» Հրատարակչություն. էջ 125. 
  2. Գ․ Լևոնյան (1959). Հուշեր. Երևան. էջեր 51. 
  3. Ա. Սահակյան (1965). Հայրենաշունչ քնար. Երևան. էջեր 52. 
  4. Անդրանիկ Փոլատյան (1969). Պատմություն Հայոց Արաբկիրի. Նյու Յորք. էջեր 206. 


Կարդացե՛ք Ջիվանի հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: