Վախկոտություն, փոքրոգության արտահայտություններից մեկը, մարդու վարքը բնորոշող բացասական բարոյական հատկություն, որն ի վիճակի չէ կատարելու այնպիսի արարքներ, որոնք համապատասխանեն բարոյական պահանջներին (կամ, ընդհակառակը, ձեռնպահ մնան անբարոյական գործողություններից), բնության կամ հասարակական ուժերի հանդեպ վախը հաղթահարելու հետևանքով[1]։

Քաղվածքներ

խմբագրել
  • Վախի զգացումը, ամենայն հավանականությամբ ամենատանջալիցն է հոգեկան այն բոլոր զգացումներից, որոնք մատչելի են մարդկային բնավորությանը։
Գ. Ի. Պիսարև
  • Երբեք հնարավոր չէ երջանիկ ապրել, եթե ամբողջ ժամանակ դողում ես սարսափից։
Պ. Հոլբախ
  • Ինչպես հիվանդ մարմնում թուլացած են բոլոր անդամները, այնպես էլ վախկոտ հոգում ջլատված է եռանդը։
Ա. Գաբրիելի
Սպինոզա
  • Վախկոտությունը շատ վնասակար է այն պատճառով, որ նա կամքը ետ է պահում օգտակար գործողություններից։
Դեկարտ

Ծանոթագրություններ

խմբագրել
  1. Բարոյագիտական բառարան, Երևան, 1985, էջ 396